Press "Enter" to skip to content

Friends 4 Dogs is méér dan een uit de hand gelopen hobby

Grote kans dat je weleens berichten van vermiste of gevonden honden op Facebook voorbij hebt zien komen van de non-profit stichting Friends 4 Dogs. De Blerickse Martina Goosen (41) en Panningse Tineke Smedts (39) hebben van hun hobby hun (vrijwilligers)werk gemaakt. Sinds twee jaar zetten zij zich met hart en ziel in voor de stichting met één missie: het herenigen van vermiste honden naar hun baasjes.

Friends 4 Dogs heeft als werkgebied een straal van 25 kilometer vanuit Venlo. De afgelopen week zochten de vier vrijwilligers van Friends 4 Dogs dag in, dag uit naar het vermiste hondje Perlita uit Meijel. Zij was zelf naar het natuurgebied in Ospel gelopen. Martina: “We waren nét klaar met de zoektocht naar een ander vermist hondje in dat gebied, toen we op diezelfde dag een vermelding kregen van Perlita. Ik ben elke dag na mijn werk om 12.30 uur direct naar Ospel gereden. Er is veel tijd in gaan zitten, het was erg intensief. Maar uiteindelijk hebben we het hondje kunnen vangen. En er is niks mooiers dan dat.”

Martina is al jaren hondentrainer bij een hondenschool. Ook was ze al jaren vrijwilliger bij een landelijke stichting voor vermiste honden, toen zij en mede-vrijwilliger Simone uit Venlo kan weg besloten dat het zoeken naar lokaal vermiste honden beter kon. Samen richtten ze op 21 maart 2019 Friends 4 Dogs op, een non-profit organisatie die volledig leeft van donaties. Tineke en Kelly (uit Helden), beide ook vrijwilliger bij de landelijke organisatie, sloten zich bij Friends 4 Dogs aan. Het team van vier heeft in de afgelopen twee jaar al minstens 200 honden thuisgebracht. Tineke: “We zijn een ontzettend sterk team. We hebben ieder ons onze? kwaliteiten en die weten we dankzij een goede taakverdeling goed te benutten.” Voor Martina is haar stichting haar lust en haar leven. “Friends 4 Dogs is méér dan een uit de hand gelopen hobby en ik zal er voor altijd mee door blijven gaan.”

Als een hond vermist is vragen de dames als eerste foto’s en informatie over het karakter van de hond op bij de eigenaar. Van de foto’s worden flyers gemaakt en in de omgeving opgehangen en de foto’s worden op Facebook gedeeld, met de vraag om de oproep te delen. Tineke: “We vragen ook aan mensen om ons, indien mogelijk, een foto van de hond te sturen als ze hem ergens zien lopen. We maken dan een kaart met zichtmeldingen om te bepalen welk route hij loopt. We plaatsen daar een wildcamera en dan is het wachten tot hij voorbijloopt. Daarnaast vragen we om niet de hond achterna te rennen als hij wegrent, dan jaag je hem op. Ook is het goed om je klein te maken wanneer je een loslopende hond ziet, dan ziet hij je minder als een bedreiging.”
Als ze de hond hebben kunnen lokaliseren, kunnen ze -met toestemming van de eigenaar van het stuk grond- een vangkooi plaatsen. Dit is een soort bench die ze camoufleren, zodat de hond niet ziet dat hij in de val wordt gelokt. Martina: “Als een hond in het bos rondloopt, dan bedekken we de kooi met takken en bladeren. We stoppen iets lekkers in de kooi, plaatsen een wildcamera en dan is het afwachten of hij erin loopt. Meestal lukt dit. Soms is het genoeg om het baasje erheen te laten komen wanneer de hond in het vizier is. “Daar komen de honden vaak zelf op afgerend, omdat ze een vertrouwenssband hebben.” Soms vangen ze ook honden waarvan geen baasje wordt gevonden. “Er wordt altijd gekeken of ze gechipt zijn of niet, we werken nauw samen met de dierenambulance. Zo niet, dan gaan ze volgens het protocol naar het asiel en als ze daar niet worden opgehaald zijn ze na enkele weken klaar om door een nieuw baasje te worden geadopteerd.”

Bijna altijd loopt een verhaal van een vermiste hond goed af vertelt Martina. Slechts een enkele keer blijkt, hoe verdrietig ook, de hond zwaargewond, overleden of wordt hij nooit meer teruggevonden. Dat is voor de dames iets waar ze mee moeten dealen. Gelukkig overwegen de goede aflopen, wat het werk draaglijk maakt. Martine: “Af en toe maken wij ook bijzondere dingen mee. Zo doen we weleens honden die we vangen, waarvan het baasje onbekend is, de riem om. We kijken of ze zichzelf thuis kunnen brengen. Er was een keer een hond bij wie we dit probeerden die telkens dezelfde oprit opliep. Het meisje dat de hond gevonden had liep mee. Zij zei telkens: ‘Ik weet zeker dat deze mensen geen hond hebben’. Uiteindelijk bleek dat de hond daar een dagje op bezoek was, hij had het dus wel goed.” Tineke: “Soms maken we ook hele grappige dingen mee. Zo hebben we eens een melding gekregen van een vermiste chihuahua. We hebben urenlang gezocht. Totdat het baasje ons opbelde om te zeggen dat ze hem had gevonden in de bekleding van een stoel waar het kleine hondje in was gekropen. Daar kunnen we uiteindelijk hard om lachen.”

Voor de dames gaat er veel tijd inzitten. Zo hebben ze onlangs 32 uur aan een stuk door gepost bij een hond die vlakbij hen was, maar niet dichtbij durfde te komen. Martina: “Ik ben er 32 uur aan één stuk geweest, ook nog in de stromende regen. Maar uiteindelijk konden we hem vangen. Het was het dubbel en dwars waard.” De dames krijgen vaak meldingen van mensen die als vrijwilliger willen komen werken, maar daar kiezen ze niet voor. Martina: “We willen bewust klein blijven. Maar we zijn wel ontzettend blij als er bij een vermissing mensen die in de buurt wonen, willen helpen met zoeken. Hierbij is het belangrijk dat mensen contact met ons opnemen en niet zelf gaan zoeken. Zo kunnen we de zoektocht goed blijven coördineren.”

Blerickse Krant is een gratis uitgave van Kempen Media b.v. en verschijnt tweewekelijks in de even weken.